BAYRAK

Elif gibi dimdik…
Al kızıl bayrağım,
Yurdum insanının üzerinde dalgalanır.
Dört bir yanını sarar zeytin ağaçları,
Küçük büyük demeden gölgeni de toplarsın,
Bizler hürüz dercesine…
Hudutların en yüksek tepelerindesin,
Düşmanların çok…
Dokundurmayacaklardı kahbe ellere,
Türk askeri and içmişti koruyacağına,
Uğrunda can vererek…

Al kırmızı bayrak dalgalandıkça,
Hür yaşayıp hür öleceğiz…
Hükmediyor uçsuz bucaksız göklere,
Geceye de gündüze de ışık saçıyor al kızıllığın.
Ne fırtına dinler, ne kar, hep göklerde savrulur.
Dostum dediğin topraklar düşmanlık ettiğinde,
Kurdun sesi dağları inletir.
Korku girer bedenlerine,
Aç köpeklerin attığı mermiler değer askerine…
Yüzünde gülümseme var, askerim şehit düştüğünde…
Avucunda sımsıkı saklar ay yıldızını,

Sarar bedenini al kırmızı bayrak,
Üşümesin şehidim.
Sızarsa bedenindeki kan, toprağa.
Gökte kartallar uçar, dokundurmaz köpeklere şehidini,
Selalar okunur camilerde…
Kızıl güvercinler kanatlanır, göğe yükselir.
Gecenin ay ve yıldızının ışığı süzülür şehidinin mezarına,
Güneş doğmasada, ışığın yeter nazlı hilal.
Yeri göğü inletir şehidimin kükremesi.

Başucundaki ay yıldızlı bayrağının üzerine konar ak güvercin,
Şehitler ölmez diye…
Gökyüzünde süzülür gider, güneşin üzerine doğru…

TUĞBA GÜNDÜZ

SÖZ YAZAR